Na spokojnie
Trochę się nudzę.
Trochę się nudzę.
Druga wersja to naturalny kolejny krok: do działającej gry dodajemy zmienne – „pamięć" programu. Z prostej zabawki robi się prawdziwa gra, która reaguje na umiejętności gracza.
Co się zmienia w grze?
Piłka jest mniejsza – trudniej trafić
Z każdym odbiciem piłka przyspiesza
Na ekranie rośnie licznik odbić – to nasz wynik
Po pudle gra kończy się komunikatem „Koniec gry!"
Co poznajemy w wersji 2?
Tworzenie zmiennych – Odbicia i Prędkość jako nazwane pudełka na dane
Zmiana wartości zmiennej – zwiększanie licznika przy każdym odbiciu
Zmienna jako parametr ruchu – prędkość piłki nie jest wpisana „na sztywno", tylko odczytywana ze zmiennej
Eskalacja trudności – gra robi się trudniejsza z każdym odbiciem
Komunikaty (broadcast) – piłka informuje resztę programu o końcu gry, trampolina na niego reaguje
Zatrzymywanie programu – eleganckie zakończenie wszystkich skryptów po przegranej
Po co dwa etapy?
Najważniejsza lekcja tego projektu: dobry program powstaje etapami. Najpierw budujemy najprostszą działającą wersję, gramy w nią i rozumiemy każdy element – a dopiero potem rozbudowujemy. Tak pracują prawdziwi programiści. Błędy po drodze? To normalna część procesu – szukamy ich, naprawiamy i uczymy się na nich.